سلام دوستان در زیر دو شعر از دو زبان بلوچی و فارسی با یک محتوا (البته تقریبا سعی کردم چنین باشه)از خودم براتون میذارم امیدوارم خوشتون بیاد.
دوشی پدا گون گمان نند ء نیادتان
منگو شما شتئ په چیا من که شادتان
گون رفتنا شمیگا بزانئ وفا مرت
چو پیسری گنوکان منم نی شپادتان
انی برءکه مرچی من وت بک نداریان
تهنا همش منا بگش ات من زیادتان
کانون بارین مهرءشمارا چتو شمشت
بسین دگه یله بدیت پیل ء عادتان
ائ رنگین بد وفا که توئ من و به ندیت
اپوکی پیما زانی شمئ گپان بادتان
پیوندئ سرجمی گون منا زانا تو نبست
دتستحطن دوست تهی ائ تئی آدتان
انی مبی منی کولیگ که من نبان
هوشءسرا بکن که حاکی تئی پادتان
امباز کت گمان پدا دوشی منا دو بر
من هم بگل کتان که اللهی دادتان
ای گپ کتگ هدایا منی دوستئ هلوتا
گندت هدا چیا که گمان هم نپادتان
====================
گفتم غمای نازنینم من دیری برایتان
سوی کجا روانه شدید من سرایتان
رفتید مسافر زمانه شدید چند زمانه ای
من ماندم وتعجب وافسوس کو وفایتان؟
از بی کسی بگویم اگر زان شنیده ای
دردیست بیدوا که کشیدست گدایتان
یاد از گذشته کنید زان زمان عشق
بودین عاشقم ومن هم نیز فدایتان
زآغوش باز گرم بگویم اجازه است
انگار دلم گره شده بود با دلایتان
رفتیدخوش گذشت؟طراوت گرفته اید؟
برگشته ایید دوباره شوم من قبایتان
قانون زندگی ای مرا گر نخوانده ای
بند دوم ,توجه کنید با نگایتان
تقدیر قلب من انگار تخلف است
تنها دعای من اینست بقایتان
چهار گوشه ی اتاقم مزین به معرفت
آیید سوی من که منم تکیه گاهتان
هرچه نباشد حرمت یک عمر دوستی است
باشید ازان حامد و حامد برایتان
=================
دوستان سعی کردم قشنگ شعرمو به فارسی ترجمه کنم امیدوارم که مورد پسندتون قرار بگیره.
شمئ کسترین برات حامد چه شما باز منت وارین